Við stóðum okkur nú bara nokkuð vel í ofantöldum atriðum og hittum 2 íslenskar stelpur sem við djömmuðum duglega með.

 Við kynntumst líka öðrum “Íslendingi” en sá var kominn vel yfir sjötugt. Vestur-Íslendingur sem hefur þó aldrei komið til Íslands en afi hans flýði frá Íslandi til Kanada á sínum tíma. Þessi maður var algjör snillingur og kíkti á djammið með okkur á ströndinni og alles. Alveg ótrúlegur karakter!

Stemmningn þarna var frábær!! Partý á ströndinni á hverju kvöldi og aldrei drukkið úr glösum heldur litlum fötum. Þannig að eftir 2 svoleiðis fötur er maður alveg nokkuð góður Meðfram ströndinni voru skemmtistaðir og á milli þeirra voru endalausar raðir af básum þar sem fólk var að selja fötur. Ótrúlega fyndið og ágengt fólk sem reynir öll trix sem þeim dettur í hug til þess að maður kaupi frekar áfengi af þeim en ekki í básnum við hliðina. Allir með skilti með ýmisskonar textum á eins og “Free Hug” og “Love you long time” o.s.frv.

Eftir 5 nætur þarna héldum við af stað til Koh Phi Phi. Bátur, rúta og annar bátur þar. Í fyrri bátnum hugsaði ég: “ohh ég ætla aldrei að fara í svona flókið ferðalag aftur!”….en svo gleymir maður bara svoleiðis vitleysishugsunum um leið og maður er kominn á áfangastað

Ást og friður!

Sumstaðar var frumskógurinn búinn að taka öll völd.

Æ það var alveg magnað að vera þarna og anda að sér loftinu þarna. Það er erfitt að koma að því orðum því þetta er eitthvað sem fólk verður að fá að skynja sjálft. Tilfinningin var örlítið svipuð og þegar ég gekk um Machu Picchu í Perú þó mér finnist þetta nú ekki toppa þá tilfinningu. En það er kannski því ég sá Machu Picchu á undan og líka smá Perú þjóðarstolt;)

Þarna voru pínu, pínulitlir froskar úti um allt. Álíka stórir eða jafnvel örlítið minni í fingurbjörg. Ekkert smá krúttlegir.

Bærinn Siam Reap var lítið annað en afdrep áður er farið var að skoða Angkor Wat. Þar slöppuðum við af, fórum í nudd og fóta”skrúbb” þar sem litlir fiskar éta á manni dauðar húðfrumur. Kitlaði ótrúlega í byrjun en var svo allt í lagi. Þetta eru sko duglegir skrattar þvi þetta svínvirkaði alveg;)

http://www.youtube.com/watch?v=ShnA6yhOBEY

Hér er linkur á myndbandið sem ég tók á meðan þeir voru að éta mig;)

Ég var svo agalega sniðug að gleyma visakortinu mínu í hraðbanka, þannig að eftir smá tíma þá gleypir hann það. Á bankanum var neyðarnúmer sem hægt var að hringja í ef kort festist í hraðbanka. Þetta var á laugardegi og starfsmenn bankans voru allir í einhverju partýi í Phom Pehn og því gátu þeir ekkert gert fyrir mig fyrr en á mánudaginn……arrrg Asía!! En þar sem ég átti flug til Tælands snemma á mánudeginum þá var það bara búið mál og ég er núna án visakorts:( Svo til að kæta mig enn meira þá neitaði flugfélagið að leyfa mér að nota flugmiðann minn nema ég gæti sýnt þeim kreditkortið sem ég notaði til að borga flugmiðann…..svo Eygló mín þurfti bara að splæsa einu flugi á kellu En þeir sögðust nú ætla að endurgreiða mér gamla miðann.

Frá Siem Reap flugum við svo til Tælands og tókum svo bát til eyjunnar Koh Pha Ngan.

Ég er loksins hætt að tala spænsku við greyið fólkið þegar það skilur ekki hvað ég er að segja á ensku Það var bara eitthvað svo eðlilegt fyrir mig að skipta yfir í spænskuna ef um einhverja samskiptaörðugleika var að ræða. Fólk horfði náttla bara á mig eins og ég væri geimvera

Við fórum að skoða einn af mörgum drápsstöðum Khmeranna, sem kallaðir eru á ensku “The killing fields”.  Á árunum 1975-1979, strax eftir borgarastyrjöldina í Kambódíu, ákvað Khmera-stjórnin að “hreinsa landið” með því að drepa þá sem mögulega studdu fyrri ríkisstjórn. Einnig tóku þeir fyrir menntað fólk og fólk sem var líklegt til að mynda sér skoðun gegn þeim og jafnvel svara fyrir sig. 

Fundist hafa yfir 20þúsund fjöldagrafir og talið er að u.þ.b. 2 milljónir manna hafi verið drepin, sem u.þ.b 1/4 af þjóðinni. Lýsingarnar frá þeim fáu sem lifðu þetta af voru hræðilegar. Eins líka frá vörðum og hermönnum sem unnu fyrir Khmeranna. Byssukúlur þóttu of dýrar því þegar mest var að gerast þá voru um 300 manns drepin á hverjum degi. Það voru því notuð öll möguleg vopn og leiðir til þess að ná takmarkinu. M.a. var okkur sýnt tré, sem notað var til að drepa börn. Tekið var í hælanna á þeim og þeim sveiflað þannig að höfuðið lenti á trénu. Allt var þetta gert í skjóli næturs undir háværri “byltingartónlist” svo utanaðkomandi aðilar heyrðu ekki hvað var á seyði. Úff þvílíkur hryllingur!!

Þessi staður stóð í raun við allt sem við höfðum ætlað honum. Djamm og tan! Flóknara var það nú ekki

Fyrsta daginn fórum við á strönd sem var rétt hjá hótelinu okkar, Serendipity beach. Get nú ekki sagt að ég mæli með henni því hún var ógeðslega skítug og það var haugur af risa marglyttum þegar komið var ca. 2-3 metra í sjóinn. Svo var líka svo mikið af konum/stelpum að reyna að selja manni allan andskotann og bjóða manni hand- og fótsnyrtingu eða að taka af manni fóthárin með einhverskonar þræði. Ég lagði nú ekki í það. Þessar konur geta verið alveg svakalega ágengar og á bekkjunum við hliðina á okkur voru 2 menn, sem þær voru eitthvað að snyrta. Eftir smá tíma var komin haugur af konum í kringum þá og það brutust úr þvílík rifrildi og læti því þeir voru víst búnir að leyfa einhverri annarri að snyrta nasahárin o.s.frv. Þetta var fáránlega fyndið fyrst en svo var þetta nú orðið frekar pirrandi. Á meðan á öllu þessu stóð náðum við að brenna svolítið duglega þannig að “tanið” næstu daga fór fram skuggamegin við sundlaugina á hótelinu okkar. Við fórum svo þremur dögum seinna á strönd sem heitir Otres beach og hún var yndisleg!!! Þvílíkt tær og volgur sjór að manni langaði bara helst ekki að fara uppúr.

Djammið var æði;) Uppáhalds staðirnir voru klárlega Utopia og JJ´s. Við höfðum nú samt bara þrek til að djamma annað hvert kvöld…. svona er maður orðinn gamall æ það er svo yndislegt að djamm í svona bakpokaferðalangastemmningu. Maður er alltaf að kynnast nýju og skemmtilegu fólki og þessi staður var enginn undantekning

Ég held það sé bæði gott og slæmt að vera að vinna úr sorginni svona langt frá öllum þeim sem eru að fást við sama viðfangsefni.  Stundum vantar mig svolítið að vera heima með fólkinu sem skilur nákvæmlega hvernig mér líður því þeim líður eins. En svo er líka svo gott að vera sífellt að upplifa nýja og spennandi hluti og smakka á því sem lífið hefur upp á að bjóða. 

Hugurinn er sífellt að spyrja spurninga sem hann veit að hann fær aldrei svör við. 

Hvernig gat svona lítill kroppur náð að geyma svona mikið magn af sársauka og vanlíðan?  Ég vildi óska þess að ég hefði getað tekið sársaukann  allan yfir á mig og leyft honum að lifa í áhyggjulausum, svörtum og hvítum disney-heimi, sem öll börn eiga skilið að fá að upplifa. 

Hvað hefði ég getað gert?  Ég veit að það þýðir ekkert að vera að velta þessu fyrir sér. Það breytir engu.  En ég get ekki annað en hugsað um það. Og ég get ekki látið mig hætta að hugsa um það. Stundum er eins og rökhugsunin fari bara í frí og í smástund reynir maður að finna leið til að breyta hlutunum eftir á.

Hvenær hætti ég að telja vikurnar, á hverjum föstudegi, frá því hann dó?

Æ ég er eitthvað svo agalega mikil tilfinningahrúga núna….sorry….. ég er bara ekki alveg að skilja lífið núna…….

Ég veit ég get ekki breytt því sem hefur gerst en ég get haft áhrif á það sem mun gerast. Ég er kannski ekki að fara að breyta heiminum en það er svo margt sem ég get gert til þess að vera betri dóttir, systir, frænka, vinkona, vinnufélagi, kunningi og ókunnug manneskja.

Ég held það séu allir sekir um að hafa einhverntímann látið öðrum líða illa vegna einhvers sem þeir sögðu eða gerðu. Hvort sem fólk ætlaði sér að gera það eða ekki. Við verðum að vera duglegri að passa uppá hvert annað. Við vitum aldrei hvað er að gerast í hjartanu á einstaklingum í kringum okkur. Sum hjörtu eru brothættari en önnur og ég hef engan rétt til þess að búa til enn eina sprungu í slíkt hjarta því það gæti komið að því að einn daginn er ekki pláss fyrir fleiri sprungur og það molnar niður, jafnvel við minnsta átak.

Við Hjartagosinn minn gerðum kastala á ströndinni í dag. Ekki láta ytra útlitið blekkja…..innréttingarnar voru geggjaðar

Við fórum á stríðsminjasafnið og skoðuðum ótal myndir frá Víetnamstríðinu. Ótrúlega sorglegt að svona hlutir geti gerst og séu enn að gerast í dag í öðrum löndum. Það lá við að ég væri gráti næst þegar ég kom út því þetta fékk svo á mig. Ok ég er kannski ekkert stabílasta manneskjan þessa dagana en þetta er bara svo sorglegt að svona ljótir hlutir geti gerst og þó svo að Norður-Víetnam hafi verið yfirlýstur sigurvegari í þessu stríði þá tapa allir í stríði.

Maður hefur svo sem alveg séð svona hryllilegar myndir áður en það er einhvernveginn öðruvísi að vera á staðnum og skoða svona margar myndir í einu. Ég er líka einmitt að lesa bók þessa dagana , “The girl in the picture”, sem fjallar um stelpu sem brenndist svakalega eftir napalm sprengju. Bókin lýsir mjög vel aðstæðum á þessum tíma og hræðilegar lýsingarnar þegar þessi litla 9 ára stúlka slasast.

Við fórum líka að skoða göng sem Viet Cong, kommúnistaskæruliðar, notuðu til að fela sig í miðjum skógi í Suður- Víetnam. Þetta var alveg ótrúlegt þriggja hæða neðanjarðakerfi, sem varð 250 km langt og hýsti 16þúsund einstaklinga. Ég get bara engan veginn skilið hvernig fólk gat þrifist við þessar aðstæður.

Víetnamar og Asíubúar almennt eru svo miklu fíngerðara fólk en við þannig að göngin sem við prófuðum að skríða eftir voru tvöfalt stærri en upphaflega, þegar þeir voru að nota göngin. Þetta hentaði líka vel í hernaði því Bandaríkjamenn komust ekki inn í göngin með góðu móti auk þess sem þeir hefðu ekki vitað hvert þeir ættu að fara þegar þeir væru komnir inn.

Ég meikaði nú bara að fara 30 metra eftir þessum göngum en Eygló fór alla 100 metrana sem er í boði fyrir túrista að prófa.

Við prófuðum að skjóta úr M16 riffli.

Það er mjög mikið líf á börum og skemmtistöðum í Saigon og eru drykkirnir yfirleitt frá ca. 50 krónum upp í 500 krónur á allra dýrustu stöðunum. Við kíktum á 2 staði og skemmtum okkur mjög vel. Leikurinn „sleikur eða slátur“ verður seint þreyttur þó svo að maður sé orðinn virðulegur lyfjafræðingur á fertugsaldri;)

Eftir góða dvöl í Saigon, tók við 11 tíma rútuferð til Sihanoukville í Kamdódíu, þar sem við erum núna og verðum næstu daga. Sú rútuferð var nú alls ekki svo slæm get ég sagt ykkur, þar sem skemmtiatriðin um borð voru sko ekki af verri endanum! Í sjónvarpinu var boðið upp á söng-sápuóperu! Jájájá! Og það besta var að á skjánum var texti eins og í karókí og því gat maður sungið með. Djös bömmer að vera ekki búin að mastera kambódískuna áður en maður lagði í þessa ferð!

Við gistum hér alls í 3 nætur og höfum gengið alveg svakalega mikið síðan við komum hérna, enda er hér ekkert um smábæ að ræða. Erum aðallega búnar að ganga um gamla hverfið og umhverfis vatnið sem er í miðju hverfinu.

Við erum búnar að rölta á milli markaða og búða eins og sönnum Íslendingum sæmir. Við keyptum okkur m.a. afrit af gömlum áróðursveggspjöldum sem voru á sínum tíma handmáluð. Ótrúlega falleg og fjölbreytt plaköt. Ekkert “helvítis fokking fokk” með ódýrri málningu sko;) Svo fór ég líka í litun og plokkun og var agalega ánægð með það:)

Við fórum að sjá grafhýsi Ho Chi Minh og settumst svo á bekk við vatn sem er kallað “West Lake” og lásum. Þar var ein kona sem var að selja drykki og ávexti sem hafði agalega áhyggjur af bitunum á fótunum mínum. Var alltaf að fussa og sveia og skoða þau og talaði stanslaust við mig á víetnömsku. Ég er reyndar furðugóð í bitunum því ég er farin að taka antihistamín á kvöldin og bera mentól-og kamfórukrem á þau. Svínvirkar gegn kláðanum

Svona halda allar sölukonurnar á varningnum sínum ef þær eru ekki á hjóli eða einhverju öðru farartæki. Það er nær undantekningalaust að konurnar vinni erfiðisvinnuna og karlarnir “þægilegu” vinnuna ef þeir vinna þá yfir höfuð. Margir giftir menn láta konurnar um það að sjá fyrir heimilinu og um heimilið á meðan þeir lesa, spila og drekka :/

Við gerðum heiðarlega tilraun til að kanna næturlífið á laugardagskvöldinu en það gekk nú ekkert voðalega vel að finna bari, sem eitthvað fólk var inni á. Allt innfædda fólkið sat á litlum kollum úti á gangstétt, drakk bjór (hrísgrjónabjór held ég) og borðaði sólblómafræ.

Við vorum komnar heim af “djamminu” um miðnætti

Við förum að sjálfsögðu út að borða tvisvar á dag;)

mmmmmmmmmm

voff voff!!

Við kveðjum Hanoi núna í kvöld og fljúgum til Saigon í fyrramálið;)

Halong bay er ca. 1500 ferkílómetra svæði af alls 1960 eyjum, sem flestar eru úr kalksteini. Fæstar eru þó byggðar og mig minnir að það sé búið á 4 þeirra. Við tók endalaus fegurð um leið og við sigldum inn í flóann og ég tók að sjálfsögðu fullt af myndum en þetta er bara einfaldlega eitthvað sem maður verður að sjá með eigin augum til að ná að grípa alla þessa fegurð að fullu.

Þetta er báturinn sem við sigldum með um flóann og gistum eina nótt. Það fór alveg ágætlega um okkur og hópurinn sem var með okkur var fjölbreyttur og skemmtilegur. Par frá Bretlandi og breskur strákur, eldri hjón frá Frakklandi, hollenskt par og hollenskur strákur, par frá Suður – Afríku, litháenskir feðgar og japanskur strákur.

Íbúar eyjanna búa tæknilega séð ekki á eyjunum sjálfum því þeir eru búnir að búa sér til sínar eigin fljótandi eyjur, sem eru fastar við kalkeyjarnar.

Við sigldum hér um á kajak og kynntum okkur þannig þetta “hverfi” nánar. Það var banki þarna og allt, samt ekki hraðbanki sko;)

Hjartagosinn minn gerði fallega sólarlagið í Halong Bay ennþá fallegra:)

Um kvöldið borðuðum við svo öll saman kvöldmat og þá gerðum við okkar eigin einskonar vorrúllur. Við settum núðlur, kál, kjúkling, svínakjöt og egg á þunnan gegnsæan pappa sem minnir helst á smjörpappír. Síðan er þessu rúllað upp og dýft sæta chilisósu. Þetta var nú bara nokkuð gott:) Það sem eftir leið af kvöldinu sátum við og spjölluðum og drukkum bjór. Mjög fínt. En hvað er það með asíska karlmenn og karókí???? Starfsmennirnir á bátnum byrjuðu á að syngja víatnömsk lög í karókí og vildu endilega að við myndum syngja. Og hver haldiði að hafi verið sú eina sem þorði að syngja??

Daginn eftir sigldum við svo á eina eyjuna, Cat Ba. Þar hjóluðum við aðeins um eyjuna og fórum svo með öðrum bát á eyjuna sem við gistum svo á.

Hluti hópsins , sem við eyddum síðustu 3 dögum með á Halong Bay;)

Monkey Island, eyjan sem við gistum á eina nótt. Kofinn okkar er við hliðina á stóra kofanum í miðjunni. Kvöldið á eyjunni var algjör snilld. Grill, bjór, gítar, söngur og ógeðslegt hrísgrjónavín með ananas;)

Nú erum við komnar aftur til Hanoi og líst strax mun betur á borgina en fyrir 3 dögum síðan! Fékk bestu máltíð ferðarinnar áðan og er öll að koma til með að borða með prjónum;)

Fólk hér í Laos er ótrúlega vinalegt og alltaf brosandi til manns. Hérna fara allir úr skónum þegar þeir fara inn í hús eins og á Íslandi nema hér er það líka gert í búðum, allavega þeim sem eru með fín og pússuð marmaragólf.

Luang Prabang er mun meira fyrir augað en Vang Vieng, þó sá bær hafi verið meiriháttar. Við höfum verið duglegar að rölta um markaði og skoða musteri og þess háttar. Við skoðuðum hella, Pak Ou, sem eru í fjalli við Mekong ánna. Get nú ekki sagt að þetta hafi verið eitthvað merkilegir hellar , svona miðað við þá hella sem maður hefur séð á Íslandi;)  En þeir voru fullir af búddha styttum sem lókal fólkið hefur gefið. Æ við fengum þó allavega siglingu um Mekong ánna útúr þessu;)

Hérna er hjartagosinn að sigla eftir Mekong ánni, sem rennur eftir allri suðaustur Asíu:)

Svo skoðuðum við ótrúlega fallega fossa, Kung Si. Eygló skellti sér útí en ég var eitthvað slöpp svo ég stóð bara á bakkanum og tók myndir

Til að heilsa í Laos, segir maður: Sabadí

Takk fyrir: Kop dæ

Takk kærlega fyrir: Kop dæ læ læ

Það er að sjálfsögðu skrifað á annan hátt sem ég skil ekki því þeir nota annað letur.

Á morgun förum við svo til Hanoi í Víetnam og ég ætla að reyna að henda inn myndum á facebook áður en við förum þangað;)

Áætlunin var að fara í tubing daginn eftir en þar sem heilsan leyfði það því miður ekki þá varð því frestað um einn dag;) Tubing er sem sagt hefð sem er búið að skapa fyrir túrista í Vang Vieng þar sem verið er að djamma meðfram/í ánni að deginum til þar til dimmir um 6 leytið. Maður leigir sér belg og lætur sig fljóta eftir ánni, síðan eru barir meðfram ánni og starfsfólkið kastar í mann reipi til þess að draga mann á barina. Þetta var í einu orði sagt GEGGJAÐ!!  Þvílík stemmning og gleði og sumir barirnir með “leiktæki” sem ég prófaði að sjálfsögðu samviskusamlega;) Fyrir vikið er ég öll marin eftir misgóðar lendingar en það er nú ekkert til að væla útaf því þetta var svoooo gaman:):):)

Hendi svo fleiri myndum inná facebook á næstunni;)

Knús í hús